Aman Kahvesi-Stasia

üzüm taneleri

2011-08-21T02:11:00.002+03:00

Kaçmak ne güzeldi.

..
Tadına doyamadığınız bir simidin son lokmanızı nasıl yersiniz? Kalan son kontörünüzle kimin mesajına cevap verirsiniz? Ehl-i keyf bir masada rakı şişesinin son dublesini nasıl içersiniz?
Defterinizin kalan tek sayfasına ne yazarsınız?

Uzun süre gidip geldi ellerim, Aman Kahvesi'nin son boş sayfasına dokundu, geri çekildi. Kaçmak güzeldi. Kıyamama, kirletmek istememe, üzüm tanelerinin ezilmesinden korkma hallerindendi hep bunlar.

Gün içinde aylaklık ettiğim pek çok vaktin bir anında rastladım, gezi rehberi tadında bir program, üstelik tüm zamanların aksine bitmeye yakın değil tam da başından. Neresi olduğunu buraya yazmaya lüzum yok, ancak hüznümden anlaşılabilir.

Başladığım yere geri dönmüştüm. Sokakları, evleri seyrederken, dört yıl öncesinde uyanmıştım. Şimdi şuradan dönersen, o evi göreceksin diye mırıldanıyorum, kameralar o yöne dönüyordu, ben o evin mavi kapısını görüyordum. Aslında ben hiç yürümedim o sokaktan. Reenkarnasyona değil basübadelmevt'e inandım;

O sokaklarını, maviyi, beyazı, müziğini, savaşını, acısını, haşhaşını, tekkesini, tefini, aşkını, rakısını benimmiş gibi andım. Ben burda olmadan önce orda olmuştum işte, nefes almıştım.

Toprağı insan acıtır, derim hep, insan eğer tüketerek gezer, tozunun değerini bilmeden geçerse. Akın akın insanlardı kameranın gördüğü, turlar, yatlar geliyormuş, gidiyormuş. Destur bile almıyorlarmış. Yiyip, içip, yemediklerini içmediklerini, çöplerini geride bırakıyorlarmış. Ne hikaye dinliyorlar ne de o tiz yakarışı duyuyorlarmış. Tef sesini bile duymuyorlarmış, düşün.

Yüreğim daraldı, kapattım. Savruluşuma, hayata kendi irademle dahil olamayışıma. Yaşamayı istediğim, büyülü olduğunu hayal ettiğim mesleği yapmayı istediğim yeri bile ben seçemiyorum. Sızlanıyorum.

..
Her santiminde emeğimizin, sabrımızın ve inceliğimizin olduğu evimizdeyiz. Taşındık. (Bir kez daha başa döndüğümü hissediyorum, yine uyandığım yer dört yıl evveli.) Oda'mdayım. Evim sözcüğündeki iyelik ekinin sahip olmaktan öte mana taşıdığını biliyorum. Burda olduğum için huzurluyum.

Artık kitap kolilerimi de açabilirim.

Aman Kahvesi'ni kapatmak üzereyken şükürlerimi iletmeden gitmek istemem. Vakıflı'da bir abladan öğrendim, acısı mavi gözlerindeydi: "Basmayın üzüm tanelerinin üstüne, günahtır, kaç kişinin emeği var onda." Ayin sonrası dağıtılan üzümün, tepsiden düşen tanelerinin ezilmesine dayanamamıştı. Uzaktan duyduğum bu yakarışın üzerine, tedirgin yanaştığım tepsinin kenarındaki üzüm tanelerinden iki tane aldım, büyük bir şükranla, Allah kabul etsin dedim. Emek, demişti abla, emek ezilirse büyük günahtır. Bir kadının emeğini hor gören günah işler, bir çocuğun heyecan ve emeğini değdirdiği resimleri görmeyen günah işler, kardeşliğin, dostluğun emeğini es geçen, Yaradan'ın nimet emeklerini hor gören günah işler.

Tüm bunları bilerek, Aman Kahvesi'ni açmama yardım eden, sahneyi kurmamda, tefi bulmamda emeği geçen, Kahve'de masal anlatan, sirtaki adımlarını gösteren, haşhaş getiren, meze dağıtan, sakilik eden, aşıkları seyrederken yanımda olan, bana maşuk olan, komşuluk eden, arada şarap getiren, toprak kokusunu bilen ve buzuki sesini hiç yalnız bırakmayan rebetlere, varlığınıza bin şükür.

Cafe Aman, kapatılmakla kapanmayacak bir mey hanesi, belki de yaşayan bir müze artık. Ne yöne dönseniz Marika'nın kadife sesini duyabilirsiniz,

Sesler hiç kaybolmaz çünkü.

öz-e

2011-06-14T02:21:00.000+03:00

Evimi özledim. Her yanımda hissettiğim inceliklerin sebebini biliyorum. Ben buradayım demeyi, öz-e dönmeyi, yola çıkma planlarını annemle tasarladığımız mutfakta kek yerken yapmayı istiyorum.
Annemle yine yeniden, ama daha çok, birlikte çizmek istiyorum, bize dair herşeyi..

henüz bilmezken 3 vakte kadar neler olup biteceğini..

Şafak

2011-06-11T01:16:00.000+03:00

Eksik cümlelerimiz var bizim. Hevesle başladığımız ama sonu gelmeyen. Işıklar içinde uyu sen, mücadelen, emeğin, açtığın yol..
bizimdir.

Işıklar içinde uyu adam.

just graduated

2011-05-25T23:26:00.001+03:00

by serap kuzoluk, zahter

Aman Kahvesi'ne ekleyeceğim belki de son fotoğraf. Daha uzaklara gitmek istediğimdendir belki, fotoskeyp'te iki adımda eskimiş görüntüsü verdim. Aksine çok keyifli bir gün geçirdim aslında, 4 yılımın yaşayan kütüphanesiydi belki. Anneciğimin binbir zahmetle hazırladığı içli köfteleri, sarmaları, kadayıfları büyücek bir sofrada yerken, ailemi, dostlarımı, komşularımı düşündüm tek tek, orada olan kocaa sakinleri.. Birbirinden farklı insanlara bakarken, barış bayrağımın renklerini gördüm. Şükrettim. Bir de babam da olsaydı dedim, en çok mezuniyet sonrası sarılırken anneme.

Bir adam var, cağnım ki kendisi, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak diyor hayırlı olsun dilerken.. Ah diyorum, şu karasallık devri bitsin artık, beni ancak ada paklar. İmvroz vre!

Seçimlere şu kadar gün kaldı diye gösterdikleri için, haberleri izlemiyorum artık, KPSS illetine ondan sonra kalacak günlerin hesabıyla, korkusuyla. B planımın olmadığını günden güne farkederek.. Özel okullara yine lanet okuyarak, "eğitim haktır, satılamaz derken" ya kendimle çelişirsem diyerek.

Dönmek gerek, etrafımda, dönüşüm gerek, yenilenmek yine yeniden en iyisi. O yüzden şu 3 günlük fotoğraf eski olsun, biz annemle adanın rüzgarında..

örtmenim

2011-05-06T01:58:00.000+03:00

Bir örtmenin sevgili günlüğü,

Aman Kahvesi'ne not düşmek yerinde mi bilmem, ancak örtmen olana kadar bu defteri kullanıyorum ben. Hem ben size Aman Kahvesi'nin sayfalarının az kaldığını söylemiş miydim?

Bu ay içinde mezuniyet planları yaparken, bugün son staj günümdeydim. Elimde pastel boyadan bulaş bulaş olmuş flashcard'lar, 17 yaşında Ayşegül bebeğim (yalnız hala bebek diyorum, büyümüş bey bizim kız, farkında olmadan..) bir misket, kuzenim Sarah diye uydurduğum, üzerinde kız çocuk görseli olan tam sayfa bir poster ve onun ToyBox'ı (elbette Xuşka Aslı'nın hediye ettiği teneke kutu).

Ünite oyuncaklardı. Çok isterdim elimde yeteri kadar malzeme olsun, hep birlikte çiçek dürbünü yapalım (Aslı'nın kulakları çınlasın). Biz bugün derste çiçek dürbünü yapamadık, ama çok güzel şeyler oldu yine de..

Örtmen olmaya karar veriyorsak eğer, önce branşları bir kenara bırakmalı. Öğretmen kelimesini köklerine ayırıp uygulamak yerine, eğitim ve birlikte öğrenmenin tadına varmalı. Ben bugün derse hazırlanırken, daha önce karşılaşmadığım marble'ı öğrendim mesela. İngilizce bir kenara dedim ya.. Biz bugün sınıfta toplumsal cinsiyet bile konuştuk. Sarah dedim ya,

-Sarah'nın oyuncak kutusuna bakalım, hmm, she has got two balls..
-Örtmenim ben anlamadım ki Sarah kız mı erkek mi.
-(he/she zamirini yanlış kullandığımı düşünüyorum bir yandan) she.. Sarah is a girl
-Örtmenim ama kızlar topla oynamaz ki..
ve muhtemel muhterem diyalog gelişir.
-Aman Kahvesi duvarları da bilmez ama- Onlara 7. sınıfta, sınıfın erkekleriyle maç yaptığımı, sıkı bir ultrAslan olduğumu ve lisede Galatasaray'ın Kayseri'de hiç bir maçını kaçırmadan gidip, tribünde deli gibi bağırdığımı anlattım. Halihazırda kızlar top oynamaz ki algısının, çıtkırıldım ingilizce örtmenlerinin geçmişine tanık olarak nasıl çatırdadığını gördüm. Başka bir örnek vermeden, onlar da babalarının evde nasıl yemek pişirdiklerini anlattılar, annelerinin ne kadar güzel araba kullandığını.

Daha sonraki etkinlikte, büyükçe kartondan yaptığım otobüse binerek bir şarkıya eşlik etmelerini istedim. Şoför koltuğuna bir kız öğrenci geldiğinde çıt çıkmadı bu kez sınıftan.

Biz rengarenk bakarak bir kaleydoskop yapmıştık çoktan.

Örtmenim, saçınız bugün çok güzel olmuş!

Amak-ı Hayal

2011-05-06T01:34:00.001+03:00

Yürü ki sahâ-yı hiçîde tecellî bulasın.

Susadık, içtik, sirtakiye koştuk, renkli dizi ampullerin altında, elimizde sarıkırmızıyeşil yazmalar varken, ella vre! derken, halkların kardeşliği sanırsak böyle birşey dedik. Yürüdük, Tarlabaşı'ndan Taksim'e, halaya durduk, omuzlarımız kül oldu, yürüdük, Galata'ya, Depo'ya. Gördük, gördüğünü gördük, yanan gözleri bildik. Tanık olduk, meydanda oturan annelere, bir eli yazma ucunda bir eli çocuğunun fotoğrafında olan annelere tanık olduk. Ağladık, bileğimizi saran bilekliklere tutunarak bir kez daha hep birlikte dedik. Mum yaktık, dua ettik, hepimiz, kendimizden önce başka şeyler diledik. Kokladık, sahafların nazenin kitap kokusunu. Döndük, Galata'ya, fotoğrafhaneden taze notları alırken döndük binalara yüzümüzü, en çok da xuşka için, merdivenlere baktık, hayaller kurduk.

Döndüm.

Paralel evrenler

2011-04-28T22:19:00.002+03:00

Burada değilim, orada da.. Şurada hiç değil. Sevgili Gestaltcılar ne demiş, bütün, parçaların toplamından daha fazla ve anlamlıdır.

Çekip kopartacağım, o olacak..

Bakır'dır, hor görme

2011-04-25T16:00:00.000+03:00

Her şeyin sonuna geldin dediği için birisi bana, ağlamaya başlıyorum hüngür hüngür. Elimde bir erbane var, zaten onun da sesi iyi çıkmıyor, hatta halkalı bir bakır kapağı bana yutturmuşlar erbane diye. Boğazım kuru, hayal meyal xwişkanın suretini görüyorum, ne zaman doğmuştu diye soruyorum kendi kendime. Garip ki rüya olduğu halde doğru hatırlıyorum. Uyanıp mesajını görüyorum sonra.

Çok uyuyorum, hatta bildiğin rüyalarda yaşıyorum artık.

Adın..

2011-04-20T01:42:00.000+03:00

Bir kez daha sığınmak istedim bağrına, efsanenin büyüsü devam etsin istedim, toprağının tozu olmak istedim. Vicdan sızının incesi, renginin külü olmak istedim.
Barba Yorgo'nun duasına içtenlikle amin dedim.
ve İmvroz;
seni 4000 senelik adınla çağırmak istedim.

foto: bir gün mutlaka eklenecek bu makineden

büyülü bohça

2011-03-15T00:16:00.000+02:00

"Toprak, bir bölgenin iklimi hakkında bilgi veren önemli bir etkendir."

yediiklim-kpsscoğrafya-sayfabilmemkaç

Coğrafya çalışırken dikkatli olmalıyım. Kanatlarım her an uçmaya hazır, kapılıp gidebilirim, kalkıp iç anadolunun kahverengisinden, tozundan havalanıp. İhanet etmek değil, iç anadolunun toprağından -mecazi anlamda değil, çünkü kahverengi step toprağı tahıl tarımı için uygundur- ekmeğini yedim ama, başka iklimlerin toprağı beni şekillendirsin istiyorum artık. Terra Rossa?

14mart

kahverengi step topraklarından

Coğrafya çalışırken dikkatli olmalıyım, bir de bu çayı içerken.

she left home

2011-02-21T23:14:00.000+02:00

Tutunamamaklığım bundan da,

"Kim bağışlayacak beni?"

Melodiler,

2011-02-20T21:34:00.001+02:00

..kelimelere beş çeker,
ama gazeller de ne güzeldir.

Neşr-i ebdân haşr-ı ervâhın olur enmûzeci

Neş'e-i halk-ı cedîde nefh-i uhrâdır semâ

Bedenlerin sema esnasında dağılmaları ölümden, sonra bir araya gelişleri de yeniden dirilip ruhların toplanmasından bir kesittir

duvarlar

2011-02-10T01:50:00.000+02:00

Kahvede olan bitenler..

Marika tefini almıyor eline kaç zamandır. Aman Kahvesi'nin en arka masasında, duvarın dibinde hemen, oturmuş saçlarıyla oynuyor, elleri saçlarına sanırım en çok böyle zamanla gidiyor.

Marika karşı duvara bakıyor. Kaygılar içinde parmaklarını saçlarına doluyor. O duvarın arkasında dışı, yaslandığı duvarın arkasında da içi var. Duvarları Adriana örmüş olabilir, Babis örmüş olabilir, Thomas, sevdiği sevmediği, komşusu, sahne arkadaşı, öğretmeni. Marika bu duvarlara ayna niyetine baksın, bizim çizdiğimiz Marika'yı görsün istemiş olabilirler.

Saçlarıyla dört duvar kahvesinde olsa da gönlü gözü hep karşı iki duvarın arkasında. O duvarları kendi gerçeğiymiş gibi kabul ettiğinde tefini bıraktı. Mış gibi yapmakla özünü yitirdiğini, şevkinin kaybolduğunu bildi.

O zaman kahvenin bahçesinde, suyu ancak dize kadar gelen havuza saçlarını bırakmak istedi. Saçından nasıl ayrılırdı, o da gelsindi madem. Kalsaydı suyun içinde, ıslansaydı bütün tutamlar, nefesi zorlasaydı ciğerlerini az önce içtiği argileden. Kalsaydı orda.

Hala masaydı, huzursuzlukla, böyle olsun istememişti.

Şimdi duvarları yıkmayı deneyecekti.

εγώ

2011-02-07T01:04:00.005+02:00

"Ben bir egoya sahibim, ama ben sonsuza nisbetle hiçim. Buna rağmen hiçlikte tecelli edene göre herşeyim. Allah'ın beni saymış olması ve yaratmış olması bana güven sağlar. Buna rağmen mükemmel olma isteğimde hiçbir zaman başarılı olamayışım bana hiçliğimi öğretir."

Oysa ben sadece Yunanca da ben demek istemiştim. Kendimi seveyim istemiştim.

call it night

2011-01-24T09:24:00.001+02:00

Sıkmak, sıkmak, sıkmak.. Serbest bırakmaya çabalamak. Uykusuz kalmak, en sonunda sızmak.
Güne çene ağrısı ile başlamak. Çenenin tam ortasına bir yumruk yemiş gibi, daha yeni, gece. Dişlerin her bir kökünde aynı sızıyı hissetmek.
Yaşların tüm yumruklarını, sızısını, gece dişlerden çıkarmak.
Gece plağı gerek, diğer seçeneği şimdilik boşver.

Gündüz de Gulag Orkestar iyi gider,
they call it night and i know it well

Tililili!

2011-01-19T00:31:00.000+02:00

Şimdi tüm kızlar, kardeşler, arkadaşlar, eşler, komşular için "Tililili" vakti;
-babaları için, kardeşi için, arkadaşı için, kocası için, komşusu için!
İnsanlık için, vicdan için,
adalet için..

“Biz iki nedenle çekeriz ‘tililili’yi der Rakel.
Biri sevincimizde, diğeri ağıtımızda.”
Hrant Dink

a take-away

2011-01-15T03:08:00.002+02:00

Sana bir mektup yazdımdı, Hopa'dan değil de Konya'dan gönderiyorum.

Lusnika..

2010-12-25T00:44:00.001+02:00

..bir isimden daha fazlasıdır,
geceye Lusnika olabildikçe,
benim adım Lusnika'dır.

Ay ışığı da yeninden doğar..
(Hatırlar mısın Kuzey'de Rinda'yı, babasının ruhunun Ay içine gizlendiğini, orada yeniden doğduğunu düşleyişini?)

Lamma Bada

2010-12-23T13:23:00.000+02:00

Her haline sevdalı,

10/8'lik ritmde..

a take-away

2010-12-14T22:53:00.001+02:00

Bütün bunlar bizim şarkı söylememiz için, billiyorum.
Uzaklaşmaktan ziyade -hayallerimize- yakınlaşmak için bir take-away show'a tanıklık edelim, ikimiz.

Yapacak çok işimiz var hem, tahta sandalye, sandalye önemli evet, yazılmış mektuplarla yapılacak defterler, sayfalarla kaplanacak duvarlar, kahve de önemli elbette, ışık sonra, uzun pozlama yapılacak kadar loş..

Ne olmuş Çerçi apartmanı bize göz kırpmadıysa, "hayallerimizi satmadık ya.."

tekme

2010-12-08T22:56:00.000+02:00

Yazmaya mecalim yok, kasıklarımdaki kasılma hissi ile, siz de hissedin istedim.

Sin Palabras!

2010-12-02T23:25:00.003+02:00

Şimdi Radio Tarifa sesini kulağınıza küpe edin, siz gerdan kırdığınızda Sin Palabras diye ses çıkaracak. Ben yazayım kelimeler olmadan, onlar söylesin kelimeler olmadan.

Bugün bir kadına daha teşekkür ettim, varlığı O'na bir kez daha şükretmeme sebep oldu.

Biz ayrı renkler olsak da aynı teknede yüzüyormuşuz. Kaplardan ayrıldık ayrılalı aynı suya sevdalanmışız. Serpildiğimizde birer birer, kardeşçe yol almışız da haberimiz yokmuş.

İşte o aynı teknede, sesimi savurdum da düşmeden yakaladı diğer renk. Ta başından söyleyeceklerimiz aynıymış, ezgimiz birmiş. Kelimeler olmadan konuştuk.
Yine yeniden doğduk.

2009 Şeb-i Arus/Sufiyorum

sanrı

2010-11-29T19:49:00.001+02:00

Konya Lisesi

Ne güzeldir, akşam vakti, nöbet tutan bir askerin önünden geçerken türkü söylemek, sonra onun geceden sabaha diline taktığımız bu türküyle geçireceğini bilmek, hatta gaza gelip tüfekle saydıracağını beklemek. Silahların sonsuza kadar perküsyon aletine dönüştüğünü hayal etmek.
Ve en başından beri bunu bilinçli yapmak.

Konya sokaklarında yürürken, nefesimiz yetmediğinde, camdan biri çıkıp diğer cama, türkümüzü yere düşürmeden yakalayıp devam ettirmesini istemek.

7-18

2010-11-08T22:40:00.000+02:00

hey gidi staj,
sen nelere kadirsin..

Bir öğrencinin kalbine ilk dokunuş, küçük bir kızın, sızısına ortak oluş, aynı özleyiş.
ilk göz temas, ilk kırılış, ilk kucaklama.

Meğer 7 de 18 de aynıymış..

eskiyeni

2010-11-06T23:50:00.000+02:00

Eskiden, sonbaharda yaprakların

üstüne basıp çıkarttıkları sesi dinlerdim,

Yenice, sonbaharda yaprakların

başımdan aşağı dökülmesini seyrediyorum.

7

2010-10-30T00:20:00.000+03:00

+14

Rahmetle..

iki kişilik

2010-10-28T22:41:00.001+03:00

-Ordan bir şemsiye, iki kişilik.

diyerek almıştım şemsiyemi, bir zamanlar nasıl da imrendiysem istiklal caddesinde, ıslanarak sıçana dönmüşken, kocaman siyah şemsiyesini açıp yürüyen trençkotluşapkalıyaşlıkarizma amcalara. Yağmur yağmazken takıp koluna tıngınmıngır gezebileceğim, yorulduğumda baston yapabileceğim,
ve
yağmurda Sol Yanım'la yürüyebileceğim bir şemsiye.

Ezberden söylenilen pek çok "severim"ler var; "Pazar sabahlarını severim", "Tren yolculuğunu severim", "Yağmurda yürümeyi severim" gibigibi. Hayır, sevemezsin, yaşamadan.. Tren yolculuğunu severim diyeceksen Güney Ekspresine binip 18 saatte Diyarbakır'a gideceksin, giderken Zeki, dönerken Behçet ile tanışacaksın, Zeki sana Voigtlander fotoğraf makinesi hediye edecek, fındığa çalışmaya giden Behçet'le peynirini paylaşacaksın, hatta kimi zaman yere yatıp başını taş gibi sırt çantana koyacaksın.

Sen başka eksprese de binebilirsin, başka insanlarla tanışıp..

Yağmurda yürümeyi de, işte, Konya'yı sanki yıllardır unutup sonra aklına yeni gelen Mikail'in, yağmasına aracı olduğu bir yağmurda, bir saat boyunca iki kişilik yürüdükten sonra sevebilirsin. Konya'yı, sokaklarını ve sonbaharını şarkılarla keşfederek mesela, Meram'ın renklerini..

Tabi sen yağmurda yalnız yürüyebilirsin..

Ha bir de "Yağmurda müzik dinlemeyi severim" demek var, onu da Stereomood'da its raining modunu seçmeden bilemezseniz.

Sen tabi başka başka da dinleyebilirsin..

Ahh, yaşamak var ya..

7

2010-10-23T20:59:00.000+03:00

Anneler de ağlarmış sessizce,
Ama asıl anneler sessiz ağlarmış.

Udu'm

2010-10-15T01:03:00.000+03:00

Haziran'da dokundum ilk kez ona, Katpatuka diyarında Mehmet Körükçü'nün atölyesinde. Toprağın rengi ve kokusununu bilirken, sesine de aşina oldum orada.

Ayrılırken geri gelmeye söz verdim.

Ve ben ikinci kez Konya'da dokundum ona, Fuad'ımın, sol yanımın erken verilmiş doğum günü hediyesi olarak. Kalbimi orada bıraktığımı bilmiş, dostlar aracı olmuş, ustanın elinin değdiği bir Udu beni bulmuş.

Şimdi sesini de rengini paylaşma vakti,

13 Ekim..

2010-10-14T23:47:00.000+03:00

..masal gibi bir gündü. Hayatımın son 3-4 yılında belki de yaşadığım; sevgilim, dostlarım ve ailemle paylaştığım en güzel gündü.

Haftalar öncesinden takip ettiğim, doğum günüme rast gelen Buzuki Orhan konseri nihayet gelmişti. Ama finali yazmadan önce biraz gerisine gideceğim..

Günüm annem ve ananemle nefis bir kahvaltıyla başladı. Bizim portakal suyu sezonu açıldı, annem hiç erinmeden sabah sabah portakal sıkıverir bize..

Ailemin en önemli iki kadınıyla yaptığım kahvaltı sonrası kapı çalındı. Kaç yıldır mektup almadığımı hatırlamıyorum. Sabah sabah pijamalarımla açtığım kapıdan 8 yıllık kardeşim Ayça'nın mektubunu almak güne iyi başlamama yetti. (Yalnız Eskişehir Lületaşı müzesinde gördüğüm o zarf açacaklarından bir tane edinmek gerek..) Mektubu okur okumaz Ayça'ya hemen bir rüzgar gülü yaptım, birkaç gün içinde elinde olacak.

Akşama doğru hakkını hiçbir zaman ödeyemeyeceğim dostum Betül ile buluştuk. Sonbahar günü nadir çıkan güneşe karşı bahçede mis gibi tatlılarımızı yedik. Ne fotoğraflar çektik, Postcards from Italy klibi bilse kıskanır :)

Ve rebetiko vakti!

Hatırlar mısınız, ben asla unutamam, Rembetiko filminde Marika'nın sahne aldığı Thomas'ın yerinde program hep bu şarkı ile başlar: stou Thoma

ela apopse stou thoma

na sou pexo baglama
na katevoun i angeli
na horevoun tsifleteli

Böylece, bu şarkı ile başladı işte. Canlı dinlemeyi hayal edemediğim Ege'nin yaka türkülerini Konya'da dinliyordum. O manolis mi isterim Fırtına mı isterim..
Ben daha ne isteyebilirim?!
Sevdiğimin gözlerine gözlerimi değdirerek eşlik ettim hep. Evimizden bu ezgiler hiç eksilmesin dedim.
Ben daha ne isterim?!
"Bir lokma ekmek ve şarabı paylaştığım adam" dedim ben ona, konser dönüşü hadi paylaşalım dedi o da.

Bir ömür böyle geçse,
Ben daha ne isterim..

Estudiantina

2010-10-11T23:59:00.000+03:00

stasia olacaksak rembetiko gerek, yeniden..

13

2010-10-08T20:59:00.000+03:00

buzuki Orhan ile..

1 Eylül'den 30 Eylül'e

2010-10-03T03:04:00.000+03:00

Sabah odama astığım Barış bayrağıyla ufak bir bakışma ve gülümseyiş..

Bugün festivalin son günü, sahnede Antakya Medeniyetler Korosu.. Heyecanlı ve umutlu bir bekleyiş. Biraz sabırsızlık, Barış'ı çok bile bekledik, sanırım bundan..

kardeş olun ey insanlar bunu ister tanrımız

bu dünyada her şey geçer en son sana dost kalır

insanlığa doğruluğa göğsünü aç korkmadan

hür doğmuştur insanoğlu hür yaşamak hakkıdır

Öylesine bir masal gibi geçiyor ki konser. Sünni bir ilahiyi, bir Alevi türküsünü, Musevi ilahisini ve Ermenice bir türküyü ardısıra işitiyorum. Eşlik ediyorum. Ağlıyorum, Sarı Gelin'de, Sarı Gelin'i Sari Gyalin diye söylerken. Ağlıyorum, Hrant yaşasaydı diyorum.. Ağlıyorum, yanyana hep bir ağızdan sadece bir türkü söyleyen Barış'an nefeslerin güzelliğine.. Biz diyorum biz, hala neden bekliyoruz, bak işte yanlarına insan olma erdemini ve müziği katmışlar, buluşmuşlar diyorum.

hava nagila hava nagila hava nagila v'nism'cha

Hava Nagela çalınıyor kulağıma. Daha tanıdık bir ses duyarcasına mutlu oluyorum. Coşuyorum, ilahide dediği gibi;

havah neranenah venismechah - haydi şarkı söyleyip mutlu olalım

uru, uru achim! - uyanın, uyanın arkadaşlar!

uru achim b'lev sameach - mutlu bir yürek ile

Konser bitiyor, ayakta avuçlarım yana yana alkışlıyorum, göz yaşlarım yanaklarımı çoktan yakmış. Ayrılırken bir iki çift laf hala aklımda:

"Bize soruyorlar, 'Farklı mesleklerden, farklı dinlerden, farklı kültürlerden buluşup bir araya gelmişsiniz, bir arada hep birlikte şarkı söylüyorsunuz. Merak ediyoruz, bunu nasıl başarıyorsunuz?'

Biz de onlara bir soruyla karşılık veriyoruz, Siz nasıl başaramıyorsunuz?"

Eylül bitti dostlar. Barışla başladı Barış'la bitti, Ekim çoktan başladı,

Yaradana şükrümüz sonsuz..

30 Eylül-Konya

nefes'tir

2010-09-29T23:41:00.002+03:00

nasip..
Hani bir yere uğrarsınız, tesadüf, sofra kurulmuş olur, size de bir tabak yemek düşer.

Yoluma yeni katılan Udu(hikayesi var, ancak 13 ekim'de anlatılmayı bekliyor, yüzünü de o zaman gösterecek) ile birlikte ritm derslerine başlamayı gönlüme ve aklıma düşürmüşken, rastlantı işte, kaç zaman önünden geçtiğim ama uğramadığım, vitrininde ney olan o dükkana girdim. Usûl dersi almak istediğimi, yardımcı olabilecek birini tavsiye edip edemeyeceğini sordum.

derken,

Şimdi bendir ve udu ile birlikte hayatımda bir de ney var,
Toprağım dedi ki; "bendir ve ney kardeştir, ney nefestir, candır.."

Şimdi, rast deneyelim..

çal-sa-k

2010-09-28T01:01:00.002+03:00

"Sokaklarda birebir insanlara kendimizi ifade etme yolunu tercih ettiğimizi anlamıyorlar"
Çal o zaman!

Sevgili günlük diye bugünü baştan aşağı yazasım var, Fuad'ı, tartışmamızı, kalkıp tek başıma nargile tüttürmeye gidişimi, geri dönüp kafa duman sarılışımı,
Pakistan'ı sonra, Pakistan gecesini, mistik müziklere bir güzeli daha ekleyişimizi,
ritmin ne kadar da içten olduğunu kendime tekrarlayışımı, avuçlarıma sığmayışını..

--
Yaşama amacım kaybolursa olacakları biliyorum, bu yüzden bütün hıncım.. İnsan diyorum değişir, başlamalı bir yerden. İnsan değişebilsin ki çarkların arasında öğütülmesin diyorum, dik, dimdik durabilsin,
çarklar kırılsın!

Buydu işte nargilenin her nefesinde tekrarladığım
--

Şimdi bu yaşama inadımı müzikle devam ettiriyorum, bir de 2-3 ekim'de Eskişehir'de olsam ne iyi..

şükür

2010-09-26T00:50:00.000+03:00

ki, bugün..
Eylül!

Yüzünü göstermeye kıyamadığım bir Udu'm ve Ney'im(bugün) oldu bu ay. Bir de rengarenk Barış bayrağım!
Dostlarım, hocalarım.. ve Paylaşım..

bir de sevdiğim;
o halde selam olsun erenlere/sevgisini serenlere!

شكرًا

Eylül

2010-09-20T23:31:00.003+03:00

Hiç heyecanlanmadığım kadar Eylül!

Eylül bu vakit..

Barış'la başladığından belki bu ay, renkler ten rengine ulaştığı için belki bu ay, belki bu Eylül rüzgar savurduğu için bu kadar güzel, inceden, nazenin..

Ve dostum Eylül güzel, Yaradana şükrümüzü göstermeliyiz;

fotoğraf çekerek,

sevgilinin gözlerine bakarak,

müzikle,

dans ederek,

üzüm yiyerek,

saçları salık bırakarak,

rüzgar gülü yaparak,

yazarak,

çizerek,

asfaltın üzerinde seke seke,

ten dökümü ağaçların üzerinde..

Beirut klipleri gibi geçmeli bu ay, evet tam da postcards from italy der gibi..

and i will love to see that day

that day is mine

Mardin

2010-08-16T18:07:00.001+03:00

Kapından içeri girince, meydanbaşında, evimde gibi hissettim yeniden, 15 ay sonra.. Seni ilk gördüğümdeki gibi, hala çok güzelsin, tenin toprak rengi, hiç değişmemiş. Özlemişim, sen de özledin, belli, seninle kaldığım dört gün boyunca vakti hep ağır ağır geçirdin.

Gabriel’in taş evi, Süryani şarabı, -ah burda sen de olsaydın-dedirten şarkılar, Deyrulzafaran, Mor Gabriel, Dara, Nusaybin, Midyat, rehber Apo, telkari, bizim antikacı( üç kez gittik ama takılara bakmaktan ismini hatırlamıyoruz), Suphi ustanın atölyesi, Nasra teyzenin evi, çaybahçesi, Leylan, Seyr-i Mardin, Seyr-i Mardin’de kurulan hayaller, eski ptt ve Zinciriye’deki rehber çocuklar ve çektikleri fotoğraflar, bakırcılar, Ehl-i keyf, abbaralar, Çatom, yazma.. Hepsinin ayrı ayrı hikayesi var, yaşadığım, sakladığım, kendimi özel hissettiren.

Yek'ten Bist'e sayacak kadar geçtin Mardin. Toprağa değen ölü tenlerin toz olduğunu, taşla kapatılan bedenlerin bozulmadığını sende bildim. Taş ve Toprak'a olan hasretlerimi yeniden çözmeyi istedim.

Diyarbakır

2010-08-16T18:02:00.001+03:00

Bizim düğünler, bir garip olur, kadınlar eğlenmez, oynamazlar, ayıptır, halay zaten bilmezler. Bir kına geceleri vardır, orada döktürürler vesselam ama düğünde masada somurtup otururlar, geleni gideni keserler. Kim ne giymiş, o masadakiler oğlan evindenmiymiş, gelin oynakmıymış falan, bunları konuşurlar. Şimdiki düğünlerin salonlarda iyice paket program haline geldiğini düşünürsek, düğünlerin yapılış amacından çoktan sıyrıldığını o gergin hallerden çıkarabiliriz.

Derecesini bilemediğim ama hissedilen sıcaklığın bana oldukça hissettirdiği bir vakitte, Diyarbakır’ın dar sokaklarında, masal gibi anlatacağım çünkü öyle, müzik sesiyle birlikte köşeyi dönünce karşılaştığımız manzara: pırıltılı ve rengarenk.. Bir nişan, lafın gelişi bir sokak düğünü, kadınlar, eğleniyor evet! Halayda hepsi, sıkıca kavramışlar ellerini, omuzları da tutmuş birbirinin ellerinden..(Bu halde birden, halaydaki kadınların böylece örgütlü olduğunu düşündüm-daha çok öyle olmasını istedim sanırım) Halay ilerledikçe arkadan müzik kaynağına gözlerimi dikiyorum, bateri mi o? Sokakta, halay, bateri ile?.. Harika!

Çekinerek izliyoruz eğlenceyi, kendi adıma söylüyorum, elinde fotoğraf makinesi olan yabancı üç kişinin düğünü seyretmesi bizim paket programlarda pek kabul edilmez, kim bunlar denir, “Oğlan evinden mi kız evinden mi?” Oldurulamazsa zihinlerde hemen dışlanır. Tüm bunları düşünürken düğün sahibinin üç sandalye ile birlikte gelmesiyle rahatladım. Buyur ettiler çünkü “ev”lerine, oğlan evi kız evi demeden. Ayrılırken içimden bir daha “gellek spas” dedim, vakit daralıyor, surlara, batan güneşe yetişeceğiz.

tren-yol'dur

2010-08-16T17:53:00.003+03:00

Kayseri-Elazığ-Diyarbakır

"Ben bunu kabul edemem ki Zeki.."

"Alırsan çok mutlu olurum.. Çantamdan ilaçlarımı alacaktım, abla, bunu gördüm, sana vermek istedim"

"İyi de, hiç mi düşünmedin? Yani.. Bu çok değerli."

Az tereddütle, biraz merakla hediyesini kabul ettim, artık elimde Voigtländer Prontor 300s vardı..

“O halde bana teşekkür etmeyi öğret”

“Spas”

“Çok?”

“Gellek, gellek spas..”

“Gellek spas Zeki..”

Gün daha batmamışken, Günebakanların fotoğrafını çekmek için vagon arasına çıkmamla tanıştım Zeki ve arkadaşlarıyla. Zeki fotoğrafa ilgili. Bir üzerimdeki tişörtteki fotoğraf makinelerine bakıyor bir elimdeki makineye. “Benim de var, küçük ama böyle değil, annem tarlada çalışırken çekiyorum fotoğrafını, babamı, kardeşlerimi.. Sonra onlara gösterince çektiklerimi, mutlu oluyorlar, ben de mutlu oluyorum.” diyor.

Hiç düşünmemiş Zeki hediyeyi bana vermek için. Çantamda gördüm ve sana getirdim diyor. Ayrılırken ne bir telefon numarası istedi ne de internet iletişimi. Öylesineydi Zeki, trende rastladığı bir insana, hiç düşünmeden değerli bir hediye edebilecek kadar koca yürekli, bir daha görüşmeyi istemeyecek kadar da bağımsız. Utandım.. Yolculuk yaptığım vakitlerde tanıştığım insanlardan aldığım numaraları hiçbir zaman aramadığım için, aranmadığım için.. Küçücük bir neden bulup, belki, bir işimiz düşer haddinde gelişen bu olaylardan sonra Zeki’nin saflığını bilip utandım.

Ve sonra istedim, istiyorum, hep bağlanmadan yolculuk yapmayı. Karşılıksız, nedensiz, Zeki gibi, öylesine..

Bir Kadın Haftası'dır..

2010-08-16T17:43:00.003+03:00

Orada zaman tül gibi akar, biz tüle dolanırız..

Bu yüzden Ora'da aldığım her nefesi buraya üflemek istiyorum, dondururcasına.. Ödüm kopuyor ki, bir soluk bile uçacak gidecek, unutulacak diye.

Şimdi de dondurmaktan korkuyorum, zamanın sıcaklığı kaybolacak diye.

Sıcaklıklarını, Mardin’i ve Diyarbakır’ı benimle paylaşan iki özel kadın, iyki varsınız..

Dedemin evinden dedemin evine, deneme bir ki..

2010-07-21T16:22:00.006+03:00

Dedemin evinden dedemin evine, deneme bir ki..

Elimde korukları tutarken böyle diyesim geldi. Geçmişimin kaç parça olduğunu bilebilseydim keşke. Hangileri eksik, hangilerine hiç dokunulmamış, düşünülmemiş, masal gibi anlatılmamış.. Bu olmamış üzümleri nereye koyacağım, yapbozun hangi parçası?

Bölük Mahallesi. Kafa kağıdında yazan budur, kütük oraya kayıtlıdır işte. Buyur bakalım Stasia hanım, bir eksik parça daha. Neye benzediğini, sokağını, taşını, en önemlisi toprağını bilmediğin bir mahallenin ismini üzerinde taşıyorsun. Ağır geldi. En yakın zamanda kuzenimden beni oraya götürmesini istedim.

İşte şimdi sokaktayım. Labirent gibi bir yermiş burası, kafam karıştı. Bir yanda gücü kuvveti artık kalmamış, “Sen beni gençliğimde görecektin..” diyen evler, bir yanda bisiklet süren yanık benizli, bisikletli çocuklar. Bazen üç kişi yanyana zor yürüyecek kadar daralmış sokaklar. Sokak ev gibi o dar sokaklarla, sanki holden başka bir odaya geçeceksin..

Toprağın canını acıttım bilirim, yabancı yabancı baktım öylesine, vizörden de baksam değişen bir şey yoktu. Bunaldım. Büşra’yla Ege’den konuşmaya başladık Güneydoğu’da.. Beyaz badanalı, mavi kapılı ne güzel evler varmış oralarda. Köşeyi döndük, tesadüfler tanrısı, şükürler olsun, beyaz badanalı, mavi kapılı bir ev. Güneydoğu’daydık..

-Dedemin eviymiş burası
-Gerçekten mi?
-Evet, kiracılar var şuan, girelim mi?
-Kabul ederler mi acaba?
-Bakalım..

Kapıyı çalmamız, içeri-avluya-buyur edilmemiz, kendimizi tanıtmamız, niyetimizi anlatmamız, kabul edilmemiz.. Hepsi o kadar doğal oldu ki.. Düştüğümüz rüyaya elimizdeki türk kahvesiyle devam ettik. Muhabbet ettik, soluklandık. Odaları gezdik. Dantel modeli alır gibi, her taşına “bir zamanlar burada..” der gibi baktık.

“Dedenizin malı, koruk keseyim size..” Tepsiyi asmaya uzattım, Ahmet amca da üzümleri tepsiye..
Helalleştik, teşekkür ettik. Koruklar kadar helal edilen bir saksı reyhanı da yanımıza aldık, mavi kapıdan dışarı çıktık.

O zaman, bir parça daha yerleşti geçmişime.. Bölük Mahallesi sokaklarını evim gibi yürüdüm.

hüseyni makamı

2010-07-21T15:56:00.012+03:00

Sesleri hatırlamıyor olmak güzel bazen, hele hiç duymamış olmak..

Bizde ölüm salât sesleriyle anlaşılır, pekişir. Yaşlı karşı komşunuzun öldüğünü sabahın saçma bir saatinde duyar da tepki vermeyiz, rahmet dileriz sessizce. O vakit işte mahalle camisinden salât sesi duyulur. Evin damına çıkarız, göz yaşını gizli dökmek isteyen anneler arka bahçeye yol alır. Hüseyni makamda okunan salât sonunu sabırla bekleriz. Sanki imam başka bir isim zikredecek. Olur ya, Y.. teyzemiz o zaman ölmemiş olacak, öyle hayal ederiz. Göz yaşlarımız “Mahallemiz sakinlerinden Y.. vefat etmiştir, cenazesi öğle namazını mütakiben Hunat Camii’nden kalkacaktır, Mevla rahmet eylesin..” anonsuna denk düşer; Y.. teyze ölmüştür.

İçime döktüğüm göz yaşı bu sefer Kilis’te gördüğüm bir cami silüetinin arkasındadır. Babamın ölüm haberinin buradan ulaşmış olmasını öğrenmek kahırdan ağlatır. Acaba ne demiştir imam? Nasıl söylemiştir? “Doğduğu topraklardan uzakta..”, “..cenazesi Kayseri Hunat Camii’nden..”

Şimdi, evimin yarısı Kayseri’ye döndüğümde, iyi ki diyorum, iyi ki, duymadım, bilmedim. Bizde ölümler salât sesleriyle pekişir, iyi ki ben duymadım..

niçinsiz varlık/A.H

2010-07-08T13:45:00.002+03:00

"Heyecanlanıp dinledim ama ruhum hala bomboştu."

Z.D- Yazgı

Gerçeğe ve Geleceğe Mektup

2010-06-23T23:58:00.004+03:00

Bu mektubu siz Gerçek ve Gelecek'e kusmak için iç sızısı ve rebetiko eşliğinde yazıyorum. Midem bulanıyor evet ama nargileden değil eminim.

Duygularımın demlendiği kıvamdayım şimdi biliyorum. Ne olur "Ne kadar da duygusalsın.." gibi cümlelerle konuşmalarınıza başlamayın. Bu sefer içten ağlarım bunu da biliyorum.

Ama siz ne kadar da..!

Siz, bir gencin idealleriyle çıktığı yolda ona norm-al(normlara uygun) duruş sergilemesini söyleyenler değil misiniz? Ya iki sevdiceğin birlikte yaşama kararında ritüeller belirleyen? Tekdüzeleştiren, baharı sessiz yaşatan, gri yolda yürüten, savaş çıkartan, öldüren, yok eden.. Yook ama siz insan yok olsun istemezsiniz çünkü insanla beslendiğinizi(!) gayet iyi bilirsiniz.

Sizden ricam, Düş'üme kara düşürmeyin, üşüşmeyin. Yoksa,

Yoksa yaşamamın anlamı olmaz, yaşayamam, yaşamam.

Stasia

Sevgiliye Mektup

2010-06-23T23:54:00.001+03:00

Hatırla sevgilim, mevsimleri bile yeniden şekillendireceğiz dedik biz. Bizim en gerçeğimiz bile düşlerimiz olmalı.

Aşkla,

Stasia

-slm

2010-06-21T15:59:00.002+03:00

-Selamün Aleyküm!

-Peace be upon you!

Kelimeleri anlamlarıyla seviyorum,

Bir de uğruna (kelimeleri) kullandığım insanları..

As-Salamu Alaykum!

Asfur

2010-06-21T15:30:00.004+03:00

Sınır'da

bir Asfur

nasıl

yaşar?

Gözünden yaşlar akmaz mı hiç?

Katpatuka

2010-06-17T23:16:00.011+03:00

Şuradan başlayalım,

Burası, Güzel atlar diyarı'dır, Katpatuka'dır. Yuvarlanmış Kapadokya olmuştur.

Toprağı, aldığı şekli, kokusunu burada görür bilirsiniz. Kızılca ırmağıyla götürdüklerini de..

Burası, "Neyleyim denizi, ırmak istiyom" diyen İç Anadolu insanının diyarıdır.

Toprakları insanlar acıtır; biri savaşla diğeri de o toprakların yaşadıklarını görmeden gelip gitmek, o şehri satın almaya çalışmak belki de, eşyalarıyla. Delicesine harcanan paralarla. Tüketip kirletip kaçarcasına kaçmak.

Yapmadım ben.

Kaldığım süre boyunca da pek tanıdığım söylenemez. Ama toprağına dokundum. Ona gizlice daha fazla tanımak istediğimi söyledim. Çünkü insan anladığını-anlayabildiğini sever.

Ben bu topraklara geri gelme sözü verdim. En çok da bu çardaklı yuvarlakça eve..

Fuad

2010-05-29T14:36:00.004+03:00

"Kalb öncesi zamanlar vardı...

Sonra mucize gerçekleşti, kalbin oluşum süreci tamamlandı. emir geldi ve kalb atmaya başladı... O ilk darbe anı ve hareketin başladığı hayat noktası "fuad" ile sarsılır cisim... Gücü vardır, sesi vardır. Ritmi vardır...

Kalb, hayata hevesle tüm gerçekliği ile başlar... Hızlanmalar, yavaşlamalar, heyecanlar, korkular, aşklar, mutluluklar, keskin şoklar, gider bozuklukları, yetmezlikler, hastalıklar, durma ve yeniden başlamalar...

Derken cisme gelen sinyal ve durma anı... "Fuad".

En küçük sonsuzluktan, en büyük sonsuzluğa, yokluktan varlığa kainatı başlatır, "Fuad"... Orada artık ne son ne de ilk olmak tariflenemez. Mutlak varlık yegane gerçektir...

Kalb öncesi, kalb anı, kalb sonrası sorularını kendime sormaktayım...

Kalbin kırıldığı an vardır ki, o hayat noktasında "Fuad" dan kırılır. Kalbin en mutlu olduğu an "Fuad" dır.

"Fuad" ile görür, duyar, dokunur, tadar, koklar, sever, gariplikleri sezer, hissederz... ve "Fuad" ile düşünürüz. Yeteneklerimiz ve hatta hiç bir zaman keşfedemeyeceklerimiz "Fuad"...

Mantık kalbimizde şekillenir ve nasibimiz ölçüsünde acımasız ya da sevdi dolu olabilir.

Bu müzikler, insan ve insan dışında bilinene, bilinmeyen ve hiç bir zaman bilinemeyecek olan ya da ileride keşfedilecek canlı, cansız her nesnenin özündeki eksiklikleri tamamlamada karşılıksız hizmetkar olan "Fuad" özlemi ile insanlık hayaline armağandır."

Kalender!

2010-05-24T23:37:00.002+03:00

Kullar plan yapar da Yaradan yukarıdan gülermiş..

Calender ile Kalender arası bir yerdeyim.

Bir yandan şunları şunları şunları yapmalıyım,

oralara gitmeliyim,

bunu dinlemeli,

şunu da izlemeliyim, diyorum;

Bir yandan da Kalender kavramına sığınmak istiyorum.

Bir yandan aklımda alınacak biletler-2 kişilik, haritadan seçilecek yerler, seçtiğim yerden kaybolacağımız başka sokaklar,

Bir yandan..

Bir yandan gönlümde okunacak kitaplar, düzeltilecek raflar, temize geçilecek notlar, istiflenecek dergiler,

Bir yandan..

Bir yandan gözümün göreceği filmler, paylaşılacak filmler, birlikte izlenecek filmler,

Bir yandan..

Bir yandan bir Udu'ya dokunmak, onu çalmak, ritmini hissetmek, Bendir'in kalp atış seyrine devam etmek, arada Def dinlemek, Erbane ile ölmek istemek,

Bir yandan..

Bir yandan festivale katılmak,

Bir yandan..

Bir yandan işte Calender'ın her bölmesine bunları yerleştirmek istemek,

Bir yandan da Kalenderliğin boş bölmelerinde yaşamak.

Şu iki yan, bir yol olsa!

4.3lük UFO

2010-05-21T14:32:00.005+03:00

Hanginiz daha önce Unidentified Flying Object gördü?

Peki hangisiniz daha önce böyle bir şeyi içinde taşıdı?

Ahah, yalnızca ben tabiki! Sol overimde bildiğiniz UFO taşıyorum. Yani doktor öyle söyledi, çapı da belli:

4.3 cm'lik tanımlanamayan bir cisim!

Önemli değilmiş canım, hadi adı konsaydı ama değil mi? Tanımlanamıyor olması iyi iyi..

-Basit bir dismenore, taburcu olabilirsiniz..

(Ulan doktor, "Sana seyahat ve cinsel içerikli bir şey öneriyorum; Siktir Git!")

Özellikle erkek olanlar! Topunuz! Umarım sadece bir gün dismenore olursunuz da, acil olarak geldiğiniz hastanede tüm klinikler arasını ayakta gitmek ve hatta öğle arasının bitmesini falan beklemek zorunda kalırsınız, inşallah!

Ha sol overinizde UFO taşırsınız diye de dua etmeyeceğim ama tanımlanamayan bir cisim size girsin diyorum, başka birşey demiyorum.

Hastanede ultrason sırasında yaşanan tek güzellik:

-Anne, bebek sudan mı? Suyun içinde mi? Orda mı yaşıyor?...

2010-05-19T00:38:00.002+03:00

Geçse de yolumuz bozkırlardan,

Denizlere çıkar sokaklar.

Öyle bir ölüm(düşü) ki..

2010-05-13T00:26:00.004+03:00

"Böylesine güzel bir günün ardından, böylesine yazı mı olur" deme Aman Kahvesi.

Olur işte, huzurlu çünkü.

Xuşka bilir, anlattım, öyle bir ölüm ki hastaca yatağımdayım. Mesleğimi ve kendimi düşlüyorum sadece. Aman Kahvesi, Sevdiğim, dostlarım.. Alınmayın, sizi ne uzak ettim ne de yok. Belki de bu düşü kurduğumda taa, siz yoktunuz o zamanlar, bu bir dünyaya gelişten sonraki arzuydu belki.

Öğretmenim ben Erbane'lerin çaldığı bir diyarda. Hastayım dedim, çok, günden güne zayıflamışım, her yanım acıyor, yorgun olursun ama mutlu olursun, öyle işte;

Sanırım bunun ismi Huzur!

Ölümü bu kadar yakın hissetmek.. Evimin dolup taştığını düşlemek ama, hepsi kadın. İsterdim önceleri hep bu kadınlardan Erbane çalmalarını. Hırçınlıkları, Huzurlarını, kalp atışlarını benimle paylaşsınlar dilerdim. Erbane işte, Bendir'in kalp atışları, üzerine halkalar eklenmiş, gözlerimi daha yeni kapamıştım ki,

Hırş!

İlk vuruş, ilk hareket. Göz ucuyla pencereden bakıyorum, kadınlar en güzel elbiselerini giymişler, ellerinde Erbane'leri. Varoluşun, meydana gelmenin, herşeyin başlangıcı sanki halkaların sesi, Hırş! Anlatıyorlar bana hikayemi, kalp atışlarımı. Bu hikayeyi yakından duymalıyım.

Yanımdaki kadınlara sesleniyorum, ne olur diyorum, dışarı çıkarın beni, başımı bir tülbentle sardıktan sonra kolumdan tutuyorlar, ağır ağır yanlarına gidiyorum. Damların tepelerinde, kapımın önünden sokağın başına kadar, yüzlercesi, aralarından yürümeye başlıyorum desteksiz, tek başıma. Teker teker her kadının yüzüne bakarak yürüyorum. Sanki her biri benim bir halim, bir yorgunluğum, bir sevincim, bir sevgiliyi sevişim, bir uçuşum bir konarlığım. Yüzleri hep bana benziyor.

Hırş!

Sıranın sonuna geldim. Herşeyin başlangıcı olan bu ses, herşeyin sonu ve yine herşeyin başlangıcını ifade ediyor.

Oraya öylece yığılıyorum.

öylesine, bir pazar günü..

2010-05-11T23:35:00.006+03:00

Sunday, the day of Sun..

"Bir Masal, Bir Yol Olur Geri Dönerim Sana Demiştin ya Hani ? Ben Yüzünde Bir Gülümseme Olucam. Bir Pazar Günü Öylesine Çıkıverdiğin Sessiz, Başıboş Bir Sokakta Yürürken Gelip Yüzüne Yerleşiveren Bir Gülüş. Sevdiğin Ağaçlar Kadar Büyük, Sevdiğin Ağaçlar Kadar Yeşil Bir Umut Olucam. Bir Pazar Günü Öylesine Çıkıverdiğin..."

Şiir Tadında Toprak Meyhanesi

2010-05-03T02:46:00.009+03:00

Bir demet maydanoz ve dereotunu yıkayın,

Atın fazlasını, dalını.

Yeşil yaprakları bir güzel kıyın,

Az kaldı yapıyorsunuz mücverin alasını.

Havuç mücveri, gönlümün mücevheri,

Dışarısı soğuk sanki zemheri,

Yeni Rakı bekler merakla masada,

Eller kadehte, tabakta havuç mücveri.

Bizim meyhanemiz olmalı sevgilim. Hayal ettim bu gece.. Küçükçe bir taş binanın içinde, yedi, bilemedin sekiz masalı olmalı. Senle ben.. Belki yanımızda yeniyetme bir yardımcı da olur. Akşam üzeri okuldan çıktıktan sonra buraya gelirim. Atıştırırız bir şeyler, sonra başlarız çalışmaya. Hani her zaman gelemezsem diye dedim bizim genci.. Ben olmazsam sana, sen olmazsan bana yardım eder, çeker çeviririz mutfağı, masaları..

"Dostlarımız" geliyor yavaş yavaş, kuralım masalarını.. Nerede bizim Şiir Tadında Meze Kitabımız? Laf atma şimdi oradan, öğrendim tabi meze hazırlamayı, ben buradan mezenin içine katacağım malzemeyi değil, ekleyeceğim dizeleri arıyorum!.. Ama turşu kurmasını hala öğrenemedim. Bir sonbahar annemi çağırıp bana öğretmesini isteyeceğim, nereye kadar ısmarlama turşu değil mi ama..

Dostlarımız dedim ya, hepsi de Toprak Meyhanesi'nin daimi müşterileri. Çok burada öyle sazlı sözlü büyük büyük restorantlar ama onlar burayı tercih ederler. "Meyhane" derler, "mey içilen yerdir, mey de muhabbet ister, aşk ister." O yüzdendir ki gelişleri, sohbet edişimiz, suskunluğumuz, şarkılara eşlik edişimiz sonra.. Çok dediler açmışken büyük olsun, 7 masalık bir mekanın iyiliği size nasıl dokunur. İyi ki de dinlememişiz bak. Her masada sohbetimiz, ellerimizle hazırladığımız mezelerimiz var rakılara eşlik eden.

Küçükçe bir sahnemiz var ama temsili. 3 tahta sandalye, birinin üzerinde tef, Marika'ya ithafen. Belki dostlarımızdan biri şarkı söylemek ister, çıkar oturur o boş sandalyelerin birine. Ama şimdilik masalara, rakılara, mezelere, dostlarımızın suskunluklarına eşlik eden meyhane şarkıları var her meyhane gecesine. Ezgisini topraktan, sudan, aşktan ve sürgünden alan şarkılar. Rebetiko baştacımız.

-Son meze tabaklarını hazır et hadi!

Son meze tabağı tabi, sahanda kaşar peynir. Kibarca, yavaştan kapatıyoruz demek.

Temizlik vakti,

Uyku vakti biraz..

gnothi seauton

2010-04-28T20:31:00.005+03:00

Aman Kahvesi'nin giriş kapısına yazacağım ben de, belki de sahnenin hemen arkasına olur mu ha Marika mou?

gnothi seauton,
kendini bil,
know thyself..

Çünkü biz kendimizi biliriz kendimizden ötürü..

gnothi seauton

2010-04-26T23:00:00.003+03:00

Bir tapınağın kapısına yazılabilecek kadar nedir ki bu kendini bil?

"Bir tanrı taşıyorsun kendinle birlikte oraya-buraya da, bunu bilmiyorsun, sen ey kutsuz! Sanıyor musun öyle dışındaki bir gümüşten ya da altından tanrıdan sözediyorum? Sen kendi içinde sahipsin ona da, farkına varamıyorsun bunun; onu, temiz olmayan düşüncelerle, ya da, kirli eylemlerle lekelediğin zaman. Bir tanrı tasvirinin yanında bulunsaydın, o yaptıklarını yapmayı göze alamazdın. Halbuki, tanrının kendisi senin içinde bulunduğu, herşeyi gördüğü ve işittiği halde, utanmıyor musun kendinden, kötü birşey düşünmekten ya da yapmaktan?" (epiktetos)

Eskişehir

2010-04-25T21:57:00.006+03:00

Zeytin ağacı sanırım.. Dalında oturuyor. Bir hamlede zıplayıp aşağı iniyor. O sırada sadece gözlerine takılıyorum, yeşilce iki güzel.. Diyorum ki O'na, bir kadın gününde bir araya gelsek de ağlasak..

Rüyaları gerçeğe döndürdük, belki de hiç ayrı değillerdi.

Biz de belki de hiç ayrı değildik..

Biz sarıldık, güldük, önce sustuk, sonra sıcak şarabı soğuk balkonda paylaştık.

Biz yürüdük, aradık, taradık, Ney'in sesine kulak verdik.

Biz kâh ebrunun renklerine kâh oyulan lüle taşının kırıntılarına kâh dantel gibi işlenen tahta parçasına baktık.

Biz vizörden baktık çokça.

Biz yorulduk da, elma-nane'nin kokusuna durulduk.

Biz sustuğumuz kadar konuştuk, konuştuğumuzca ağladık.

Biz sessizce sarıldık, hasretle ayrıldık.

Biz beklemekteyiz, yeni bir Kadın gününü..

bir sana bir de bana

2010-04-14T11:28:00.002+03:00

Ne kadınsın be Brenna!

Sesin, yüreğin kadar.

Nerdeyse dolu dolu bir hayat kadar.

bir sana bir de bana

2010-04-14T00:39:00.006+03:00

İnsan hiç bir şarkının içine girmek ister mi?

Tüm sınırlarına girmek o şarkının, orada yaşamak, günden, yaşantıdan, şiddetten, dünyadan kaçıp kurtulmuş olmak..

Öfke'den hep uzak durduğumu, öfkem gelince de yendiğimi düşünürdüm hep. Ki öyleydi de. Ancak bugün, aslında öfkemi yenmek için yaptığım şeylere bağımlı olduğumu farkettim. Tabiki, insanlara karşı yaptığım bir şey değildi bu. Kendi kendime, aslında daha çok bloguma yaptığımdı. Kusmak.

Gergin geçen bir günün ardından, içinden üzülmek, zarar verecek gibi değil, ama anlaşamamaktan kaynaklanan bir öfke, Nifak.. (hımm, doğru evet Nifak, Muhabbet tarafından yenilen. @Amâk-ı Hayal) Bu sırada hep, bloga yazı yazmayı düşlemek.. O vakit yazamamak, yine üzülmek.

Yazarken de, şimdi, farkettim, öfkelendiğimde yaptığım tek şey: üzülmek..

Neyse, bunları yazmayacaktım ki hem ben. Çocuktan çikolatayı saklar gibi, kendimden blogumu sakladım. Bir şarkı rast geldi (ki rast geldiğine gerçekten inanıyorum), duruldum, dinlendim, kadının sesinde de kendi yüreğimde de boğuldum.

Yaşa be Brenna,

Yaşayın siz güzel insanlar.

Yaşasın insanlık.

Yaşasın katletmeye hayır diyen insanlık;

Yaşasın katletmeye katlemekle cevap vermeyen o güzel insanlık.

Evet kuşlar, böcekler ne güzel,

İdealar ne güzel.

Yaşasın saflık.

Yaşayın be hey güzelliği düşleyen, düşünü gerçek hayata düşüren insanlar.

Öfke'sini Muhabbet'le yenen kalpler yaşasın.

Yaşasın Muhabbet'e sırt çevirmeyen insanlar;

Ama siz, Muhabbet'ten uzak olanlar, ölün istemem,

Olur ya, belki siz de bir gün dil çıkaran bir çocuk fotoğrafı görüp de gülümsersiniz.

Yaşa Muhabbet!*

*Kelimelerin ekine köküne bakmaktan zevk alan bir hal daha: Muhabbet, el Hubb(Aşk) kökünden gelirmiş, sevgi demekmiş..

Sevgi emekmiş.. :)

agapi mou

2010-04-10T22:14:00.003+03:00

kokuna alışmak..

bahar gibi güzel.

light

2010-04-04T16:26:00.004+03:00

hem ışık olmayı istemek

hem hafif olmayı.

Balon olmakla mümkün.

ver elini

2010-04-01T00:46:00.002+03:00

Aşksız yaşama ki ölmeyesin,

Aşkla öl ki diri kalasın!

Ne gün(dü)..

Hem Aşk olup hem Aşık oldurulmadığım!

Yeter dedi birileri, bu kadar mutluluk yeter, az kal öyle, hatta gülümsemeni azalt, yüzün düşsün, az mutsuz ol.. Haklıydılar, fazlaydı gerçekten bunlar, hele gözlerimdeki sevinç, aman Allah'ım, birileri beni durdurmalıydı.

"Herşey senin üzülmemen için.." diye başlayan cümlelerinizi esirgemeyiniz lütfen. Hayatım o kadar güzel gidiyor ki bu sürekli ayar olma, ayarlı olma, dikkatli planlı davranma, birilerine göre hareket etme ve sürekli düşünceli olma durumlarıyla.. Çekinmeyin, gerçekten, bu halimle en mutlu anlarımın bile bok olduğu yok, buyrun buyrun, lütfen, siz de..

Meryem, kuzum, yavrum.. Bu kirli dünyada birini sevebilmiş, hatta yapamadığımızı yapıp "Seni Seviyorum" bile demişti. Öğretmeni de çekinmedi zaten defterin arka sayfasından yırtılıp yazılmış bu not kağıdını yakalamakta(!) Öyle ya, Allah korusun, bir gün üzülebilirdi bu yavrucak sevmekle, hele hele sevdiğini dile getirmekle.

Olan oldu; Meryem bu baskıyla kendini vurdu.

İntihar meyilim?

Yok canım.. Atlatalı çok oldu. Ama bazen ölümü düşlemek güzel, Allah'tan olduğu vakit.

Bir gün..

Melek olur da uçarsam, göğe doğru.. Korkma sevgilim, elim elinde olacak.

biletim? ceset yanı olsun

2010-03-27T22:54:00.003+02:00

Hoşgeldin Baba, hoşgeldin Dede..

Ağlıyorum, siz benimle ağlamayın ama. Bir cesetle aynı yatağa neden girdim ben de bilmiyorum ama çok korktum, hasta oldum, oracıkta kaldım birşey söyleyemeden, ağladım ağladım, gücüm kuvvetim kalmadı, ceset yanıbaşımda, kalkmalıyım.

Dede, ağlama ne olur, ağlıyorum ama sen ağlama.

Baba, biliyorsun değil mi odamı, biliyorum geliyorsun yanıma, arada, izliyorsun, görüyorsun ya.. Üzgün durma ne olur, ben ağlıyorum ama sen ağlama.

Dede, Baba, ağlamayın, ağlamıyorum bak, yine rüyaymış..

Çerçi nerdesin?

badem & içi

2010-03-25T21:05:00.002+02:00

ah ne güzel ne güzel seni sevmek,

ah ne güzel ne güzel..

stasia olduk mu dersin sevgili?

2010-03-22T00:28:00.005+02:00

yeniden doğduk mu biz şimdi Yeni Gün'le, Nevruz ile?

Bir Can ki, çark eder sol yanıyla, pervane olur.

Sıcak, bunalmışım. Günden, gündelikten, işten aştan baştan.. Sessiz ah ederken önce yaratılışın sesini duydum kudüm ile, sonra gittikçe serinleten bir Can, eteği, gittikçe açılan, serinleten.

Bir Ben'dir uzandı yanıma, dokundum ona, kalbim onun ritmleriyle attı sonra.

Sıcaktı, bunalmıştım. Günden, gündelikten, işten aştan baştan.. Bir aşk eyledi beni, bir aşk serinletti beni..

(iç ses)

Sevgili! Bak deli Badem'ler meyve veriyor! Bahar!

Nevruz olmuş sevdiğim, yenilenmiş, bayramlıklarını giymiş doğa, haydi nefes alalım birlikte.

Nargile?

Olur, nefes al, nefes ver, nefes alayım, nefes vereyim.

Nefes aldık nefes verdik!

Yeni Gün olur, bir minik kuş gözlerini açar hayata, iyki doğdun paşam denir o halde ona, Hüsnü Dinlendirici eşlik eder, Ben'dir eşlik eder.

Bahar bize şubatta geldi, bugün yeni gün oldu,

Biz stasia olduk!

saçımıza çiçekler

2010-03-18T21:17:00.005+02:00

yağsın annem..

Sen hep gözlerinle bana ve göğe(O'na) bak.

Mutlu ol!

hafıza dediğin?

2010-03-15T22:41:00.003+02:00

Ne kadar olur bu? Büyük mü? Küçük mü? Bilemedimbilmemkaç cigabaytlar kadar mı?

Ben sığar mıyım mesela içine?

Bir hayat sığar mı ya da zamanı oluşturan herhangi bir an?

"Bekleyen yeni bir mesaj, eski mesajları şimdi sil?"

"X Yetersiz disk alanı! X"

Cep telefonum, bilgisayarım.. Ya yaşam alanım? Bir gün ben de böyle bir hata versem nasıl olur? Alnımın üzerine "Aşırı yüklenme" yazsam mesela? Daha da zorlayana yeni bir diskle gel, ya da eski mesajları sil desem?

Kasıp duran internet ya da bilgisayar gibi sizi az bekletsem?

Deli Badem'imin kokusunu ciğerlerimin boşluğu kadar içime çeksem.

Siz en iyisi orada az durun..

şemsiye

2010-03-12T15:25:00.004+02:00

Bizi

savaştan

korur

Anne?

Evimizin içinde, yanımda yatıyorsun, başka başka insanlar, bir bebek.

Uçak sesleri, bombalamalar..

Hemen elimdeki şemsiyeyi açıyorum Anne, ikimizinde başı aynı şemsiye altında. Seni koruyorum.

Ama anne herkes ölüyor, sanki uykuda gibiler, bedenim çıplak, mahşer günü gibi, işaret parmağımı kaldırıyorum karşımdaki adama karşı, konuşamıyorum ama demek istediğim "Bir ben ayaktayım, bir ben ölmedim" Sesim titriyor, ya şu bebek, o neden öldü.

Yutkunmalar, yutkunamamalar..

Sonra farkediyorum ki bebek nefes alıyor, herkes almaya başlıyor.

Oh diyorum be oh.

Çerçi Çerçi, hu hu!

2010-03-10T23:21:00.004+02:00

Çerçi, Kuzey'den bir şeyler fısıldıyor bize Sevgili. Ya da göz kırpıyor görmeyen gözleriyle biz gören(!) gözlere; görebilelim diye..

Sahi, "Kaç mevsim sonra" buraya döndük?, "Artık başkası olarak geldik, adımız bile farklı" dedik? Küçük bir tepeden şehre bakarken yeniden doğmadan önce, burasını, burayı, bizi gördük? Biz gördük ki hatırladık..

Sahi, neden tüm rüyalar hep gerçek(!) hayatta yaşadıklarımızdan sonra aklımıza geliyor..? Dejavularımızı yaşadıktan sonra zihnimizde canlandırıyoruz?

Katre'deki Derya'yı, parçadaki bütünü düşünür dururken Çerçi'nin sana, senin de bana "Her hayat başka bir hayatın aynasıdır. Ya da bizimkiler dahil bütün hayatlar tek bir aynadan düşmüş, parça parça dağılmıştır dünyaya" diye fısıldaman Tesadüfler Tanrı'sının işi midir?

Kalbimiz..

Dışımızdaki varlık..

Varlığın kalpte aldığı görünüş..

Bu üçünü düşlerken sana sorduğum sorunun cevabını bulur gibi oluyorum.

Dejavular(Kalbimiz),

Yaşadıklarımız(Dışımızdaki varlık)

Dejavuların akla gelişi ve duyulan his-heyecan(Varlığın kalpte aldığı görünüş)

Evet böyle olmalıydı bu, ya da "Her yeni verdiğim cevap bir sonrakini anlamamamı zorlaştıracak" da benim haberim yok.

Çerçi yoluna devam ederken diyor ki bana:

"Aşkın iki sonucu olur. Biri, sevgililer aşk sayesinde başka insanlara dönüşüp,öncekinden farklı bakarlar dünyaya. Diğeri, dünya da, onların bakışından dolayı değişip, kalplerindeki sevgiye göre bir ruh edinir."

Çerçinin arkasından koştum ama yetişemedim Sevdiğim, ona diyecektim ki sana dediğim gibi:

-Her insan aşk taşısa yüreğinde, bu dünyada savaş olmaz!

Rüya görmeyi diliyorum bu gece, ki sabah Çerçi'nin yolu düşsün, rüyamı anlatayım..

♀

2010-03-07T00:01:00.004+02:00

♀

OUT

THE

KITCHENS,

INTO

THE

WORLD

♀

yine mi güzeliz

2010-03-05T00:23:00.004+02:00

yine mi çiçek,

hamdolsun!

Öyle bir derde düştüm ki, sıcacık,

Senin kadar..

Yarın kurarım dediğim sofrayı, bugün kurmak istedim,

Sen de soluklanıver, ben de dinleneyim istedim,

Bu masada.

Ben bu masadan kalkmak istemedim.

Şimdi masada Çiçek var..

deli Badem!

2010-02-22T21:22:00.004+02:00

Hadi bizim saçlarımızda bahar havası var da

Hadi bizim sol yanımız pek bir sıcak da

Hadi bizim dudağımızdan şiirler dökülüyor da

Sana ne oluyor deli Badem?

Ne diye açarsın çiçeklerini, üşümez misin?

Hadi biz aşığız da..

Sana ne oluyor deli Badem?!

illallah!

2010-02-20T02:12:00.003+02:00

İki geç bulunmuş: Biri yıllar, biri aylar sonra..

Sevgili, İllallah..

7 Şubat, 18 Şubat..

Kaydettim: Birini yüreğime, birini sayfalarına..

sol yanım

2010-02-20T01:48:00.004+02:00

Yaşam oradaysa, Sevgilim, nehrin kıyısındaysa hayat, yaşamak için, Aşk için;

Hadi gidelim!

life, life is all right on the rhine

no, but i know, but i know

i would have nowhere to go

no, but there's nowhere to go, to go

Hoşgeldin Marika mou!

2010-02-14T23:37:00.002+02:00

Hoşgeldin Marika mou!

Aman kahvesine, aşk şarkılarına hoşgeldin..

Görüyorum ki tefini eline almışsın, rembetiko ezgileri sızılarından aşklarından hiçbir şey kaybetmemiş. Ayakların incinmiş biraz, yanlış yollarda yürüdün demek.

Gözlerin biraz donuk bakıyor ama, olsun, insanlar gerçekleri yalnız kalpleriyle görürmüş, içindeki kırmızıyı görür gibiyim. Az ısıt kendini, bir hal olur, yüzüne vurur,

Şimdi sen, tefine vur.

Kalbini eline al, onun ritmiyle ona dokun, sesiyle yaşa.

Bir daha gitme Ege'nin derinliklerine, beni de burada gözü yaşlı bırakma!

o mikros pringkipas

2010-01-31T02:38:00.004+02:00

Ne tuhaf bir gündü, rüya-gerçek hayat buluşmasının garipliğini çözememişken Swing/Tony Gatlif sahnesinin, "Bağlanmayacaksın" şiirinin bir dostla anılmasının üstüne bir de "o mikros pringkipas" rastgelmesi..

"Değerli dostlar, bir sarhoş olmam eksikti,

Bütün şişeler boşalacak, ruhunuzun aşkla dolmasına izin verin.

Kendimizi boşaltmak için aşkla dolduk,

Oradaki gizem anlaşılamaz."

"Sanırım yalnızca çocuklar ne aradığını biliyor."

"İnsanlar gerçekleri sadece kalbiyle görebilir."

"Gökyüzünü sahipleneceksin, güneşi, ayı, yıldızları... Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak."

Max, Swing.. Bir sarhoş olmanız eksikti, bakıyor musunuz şimdi sizde gökyüzüne, koyunla çiçek ne alemde diye?

olur da, geçer mi sonra?

2010-01-27T22:03:00.004+02:00

Dudaklarımı kemire kemire bitiremedim, bir telaş hali, sıkıntı bunaltı, kötü bir şey olacak hissi..

Miskinliğimdendir dedim.

not

2010-01-22T04:07:00.002+02:00

Hayatında en az bir aşağılık herifle yakınlaşmadan gerçek kadın olamazsın.

Bir kenarda dursun, yazacağım.

seni sufiyorum

2010-01-18T11:37:00.003+02:00

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=975089&Date=18.01.2010&CategoryID=77

Neler oluyor, Allah AŞK'ına?

Bir Kadın ürkekliği, tedirginliği yetmezmiş gibi, çocukları da mı korkutur hale geldik?

Biz Sevgi'yi nasıl öğrettik? Sevdik de mi öğrettik? Yoksa hiç Sevmedik mi?

Biz hiç Sevgimizi söyledik mi peki?

12 yaşının tüm masumiyetiyle Seven, Sevgisini söylemek isteyen yavrum Meryem, hiç Sevmemiş, Sevgisini de belli etmemiş öğretmeni yüzünden gitti burdan.

12 yaşının tüm masumiyetiyle Seven, Sevgisini söylemek isteyen yavrum Meryem, hiç Sevmemiş, Sevgisini de belli etmemiş ailesi yüzünden gitti burdan.

12 yaşının tüm masumiyetiyle Seven, Sevgisini söylemek isteyen yavrum Meryem, hiç Sevmemiş, Sevgisini de belli etmemiş bir dünya insan yüzünden gitti burdan.

Bir minik çocuk.

Başka bir minik çocuk da, hiç Sevmemiş, Sevgisini de belli etmemiş bir dünya insan nefreti yüzünden bir güvercini öldürdü.

Görünüz, biliniz, Seviniz. Ne seni Seviyorum diyebilen Meryem ölsün, ne tüm insanların birbirini Sevmesini isteyen güvercinlerin canına kıyılsın. Öğretmenler! Seviniz.

seS/Nsiz

2010-01-17T22:11:00.004+02:00

Bir Dost'a mektup:

Ağlarken duyduklarım sesimin yankısı değilmiş meğer, Dost'la birlikte ağlamışım.

Bu yazıyı görmeden 3-4 ay önce tutturdum gitti, babamın sesi neye benziyordu, yüzü tamam, ellerini, saçlarını hatırlıyorum, ölmeden birkaç saat önce bir battaniyenin altında tirtir titrerken gördüğüm anı, ondan önce bir pazar kahvaltısını, ondan daha önce oyuncak bebek diye tutturduğum her detayı.. En fazla 7 yaşındayım.

Ama sesi yok, ses nasıl silinir gider, senin sesini hayal edebiliyorum şimdi, "Nazardan korusun" dediğini, arkadaşlarımın sesini teker teker canlandırıyorum kulağımda, ilkokul öğretmenimin sesini bile duyuyorum, babam hiç gelmiyor kulağıma.

Üzülüyorum şimdi, hatırda kalanlar da silinip gidecek diye, hislerim körelecek diye. Ama olmadı hiç bir zaman, her darbe aldığımda nasırlaşmak yerine daha da hassas oldu yüreğim, daha duyarlı, ses dışında.

19 Ocak yakın, Delal, Sera.. Benim 29 Ekim'de, bir ölüm yıl dönümünde hissettiklerimden farklı hissetmeyecekler. Sırtı dönük titreyen bir baba ile yüzüstü kanlar içinde yerde yatan baba arasında hiç bir fark yok, son çünkü, son gördüğümüz, sonrası toprak..

Hepimiz Hrant'ız.

Ben Sera'yım, babamı çok özledim.

Delal? Kardeşim olur musun?

çağırmak

2010-01-13T23:23:00.002+02:00

Yeni bir şey keşfetmedim, yeni keşfetmedim ama yeni yazıyorum.

Şarkılar ne kadar da hayat aslında, hayattan demiyorum, bildiğin hayat, kendisi. İnsanla birlikte yaşayan, nefes alan, kahkaha atan, ağlayan bir şey bunlar. Canlı baksana, canı acıyor şuan, ağlıyor bir tanesi kulağımın dibinde. Kadın da ağlıyor.

Şarkıların hayat olduğu yeni bir şey değil, ben de yeni keşfetmedim, ama yenice yazdım, ardından ağladım.

ışık

2010-01-09T23:12:00.005+02:00

Sana belli etmeden, senin için yazdım.

-tuhaf

kaçış kelimesi.

Özledim, "şu an" yanımda olamayacağını bile bile.

Yanımda olsan, ne yaparım bilmiyorum, "tuhaf" işte. Gerçeği değil de hayali güzel miti yer bulacak kendine diye korkuyorum. Gel ama gelme diyesim geliyor o zaman da, arada da durma ama ne olur, arafta bekleme.

Tuhaf, kapılmaktan, sağa sola çarpmaktan korkuyorum ama suyun köpüğünde nefes almak istiyorum. Sonra durulur belki, olmaz mı? Birlikte ışığa bakarız sessizce.

-tuhaf

gerçekten bir kaçış kelimesi.

dedi ki,

2010-01-03T21:09:00.004+02:00

dedim ki;

siz bir anayol yapar da gerisini yasak ederseniz,

ya yol yolsuzluk olur

ya da yolsuzluk yol olur.

"yolsuzluğu" seçenlerdenim, buyrun bakalım!

Kali Xronia!

2009-12-31T19:54:00.003+02:00

by ferhat özgür

başlanan her inşaat bitsin.
barış olsun,
bendir olsun,
fotoğraf olsun,
kırmızı olsun,
kahverengi olsun,
adaçayı olsun,
tütsü olsun,
Ayder olsun,
yolculuk olsun,
Semâ olsun,
sarılma olsun,
eşitlik olsun,
gün doğumu olsun, gün batımı olsun,
-yakın olsun,
Aşk olsun,
Hakikat olsun,
paylaşma olsun.

başlanan her inşaat yıkılıversin,
savaş olmasın,
silah olmasın,
yoksulluk olmasın,
hoşgörüsüzlük olmasın,
ayrılık olmasın,
ayrımcılık olmasın,
katletme olmasın,
karalama olmasın,
saygısızlık olmasın,
kirlilik olmasın,
küfür olmasın,
-uzak olmasın.
evet uzak olmasın!

Renkler "ebr" idi zaten göklerde, kaplara düşmeden önce. Aşk çıkardı kutularından, yüzdürdü sularda

2009-12-20T19:23:00.005+02:00

"ab" idi önceleri, tanışadek renklerle.

sonra aldı onları sinesine, karıştırmadı hiç,

yüzdürdü onları.

kaplarından ayrılan "reng"ler özgür oldular, olmadıkları kadar.

öyle ki "ab-ı ru" dediler o zaman suyun yüzündeki bu "ebr"lara, bulutlara.

"ebr" olmuşlardı çünkü renkler, gökte de hür olarak.

cedric

2009-12-19T00:37:00.003+02:00

o artık 9 yaşında.

...

olsam şimdi o eşşeksıpası'nın odasında, fırfırlı yorganının altına kıvrılıversem, anlatsa bana bugün ne olduğunu.

Nikolas'a züppe dediğini, Chan'e nasıl doğu incim diye seslendiğini..

"9 yaşındaysanız hayat gerçekten güzel" dese;

ben onu 2 ile çarpıp 2 eklesem:

20 yaşındaysanız hayat gerçekten ama gerçekten güzel, desem.

ancak 20 yaşındaysanız hayat gerçekten gerçek, hayaller pek bir ütopik.

tchiki

2009-12-10T20:57:00.001+02:00

istanbul oldu mu sana transylvania!

haydi bakalım..

ben büyüyünce..

2009-12-08T20:14:00.002+02:00

..ne olacağımı bilmiyorum,

ne olacağımızı..

ne olacaklarını.

daim yusuf orti

2009-11-29T13:56:00.002+02:00

aldı götürdü beni Ayder'e yeniden.. Kavron'a..
Birgül, Hatice ve Nezahat teyzeye..
var mıydı acaba onların da oğulları?
onlar da fikirleriyle hapsedilmişler miydi?
ölüme yakın vakit doğdukları yere gitme ihtiyacı hissetmişler miydi peki?
ciğerlerine inat tulumlarını alıp onarmışlar mıydı?
son nefeslerini tuluma üflemişler miydi?

daim orti ağıtlarıyla defnedilmişler miydi?!

aldı götürdü beni.. bıraksa keşke orada, gelmesem buralara..

on strike

2009-11-25T21:13:00.004+02:00

grev!

yaptılar.. destekledim.

ve grev!

yaptım..

müzemin tek personeli olan ben de grevdeydim, açmadım kapıları bugün. geçmişimin mumyalanıp sergilendiği raflara bakmadım hiç,

ziyaretçi almadım içeri, onları göstermedim.

paylaşmadım.

bakmasınlar, gelmesinler..

hakkımı aradım. mutlu olmak istedim, onurlu yaşamımı istedim.

insanlar bunu bilsinler istedim.

grev!

sevdim..

ve devam edecek daha..

kapalı kalsın.

basübadelmevt

2009-11-15T12:23:00.003+02:00

stasia olmaktır.

-zahir'de? batın'da?

şimdi neredeysem orada.

olmaktır.

Basübadelmevt,

UYku-rUYa

2009-11-13T22:56:00.004+02:00

uyku tutmaz ya, Matruşka'ları say..

son

2009-11-03T00:02:00.001+02:00

son'ra yersizsin, yurtsuzsun ve bağımlısın diye öfkelendi, söylerken ateş püskürdü ona doğru.

son'a doğru.

son

2009-10-30T23:32:00.006+02:00

ahşap bir çerçeve-

kalın bir kitap-

bir köpek-

ben-

-üzerindeyken tam

-la

-e

-bir kere vurdum, öldü, ikinci kez vurdum, gömüldü.

üzülmedim-

-rüyamda.

bisikletle..

2009-10-29T14:58:00.000+02:00

bir Kız bisikletiyle Baba'sını bekler, boşuna,

13 yıldır..

ben'dirim

2009-10-25T21:40:00.000+02:00

gelme diyorum, yanarız ikimiz de..

o diyor ki sen'im,

ben diyorum ki ben'dirim..

sonrası malum.

ordan bi craft,bi grafon!

2009-10-24T22:58:00.000+03:00

'yeni' bir sayfa açmakla başlar çoğuna 'yeni' hayat..

tertemizdir-her şey baştan yazılır, çizilir..

..öyle zannedilir!

şimdi bir yol hayal edin..

yürüyorsunuz..

-karıştırmayın canım nerden geldiğinizi,

hem nereye gittiğinizi de bilmiyorsunuz ki..

derken ederken o yolun size 'iyi' gelmediğini farkettiniz.

şimdi,

ne yaparsınız?

-'yeni' bir çift ayakkabı giyip yola devam etmek mi?

-böylece yeni adımlar attığınızı düşünüyorsunuz ha!

..öyle zannedin!

'yeni' papuçlar giysen bile

hala aynı yoldasın!

'yeni' sayfa açsan bile

hala aynı defterin içindesin!

bak ben ne yaptım:

-kendime yeni bir defter yaptım.

koş! kendine yeni bir yol bul..

ordan bi craft,bi grafon!

2009-10-21T23:15:00.001+03:00

aydınlatmakla başladım odamı,

daha doğrusu

..loşlaştırdım,

..dinginleştirdim,

gereksiz, görmek istemediğim şey'leri görüş alanımın dışında bıraktım..

hani yeni bir sayfa açmak denir ya..

..ben

bildiğin

yeni

bir

defter

yapıyorum,

iyi mi!

Aman Kahvesi-Stasia

üzüm taneleri

öz-e

Şafak

just graduated

örtmenim

Amak-ı Hayal

Paralel evrenler

Bakır'dır, hor görme

Adın..

büyülü bohça

she left home

Melodiler,

duvarlar

εγώ

call it night

Tililili!

a take-away

Lusnika..

Lamma Bada

a take-away

tekme

Sin Palabras!

sanrı

7-18

eskiyeni

7

iki kişilik

7

Udu'm

13 Ekim..

Estudiantina

13

1 Eylül'den 30 Eylül'e

nefes'tir

çal-sa-k

şükür

Eylül

Mardin

Diyarbakır

tren-yol'dur

Bir Kadın Haftası'dır..

Dedemin evinden dedemin evine, deneme bir ki..

hüseyni makamı

niçinsiz varlık/A.H

Gerçeğe ve Geleceğe Mektup

Sevgiliye Mektup

-slm

Asfur

Katpatuka

Fuad

Kalender!

4.3lük UFO

Öyle bir ölüm(düşü) ki..

öylesine, bir pazar günü..

Şiir Tadında Toprak Meyhanesi

gnothi seauton

gnothi seauton,

kendini bil,

know thyself..

gnothi seauton

Eskişehir

bir sana bir de bana

bir sana bir de bana

agapi mou

light

ver elini

biletim? ceset yanı olsun

badem & içi

stasia olduk mu dersin sevgili?

saçımıza çiçekler

hafıza dediğin?

şemsiye

Çerçi Çerçi, hu hu!

♀

yine mi güzeliz

deli Badem!

illallah!

sol yanım

Hoşgeldin Marika mou!